| تبليغات | X |
|
هستم اگر میروم...گر نروم نیستم...هست....م...!!D:
|
می خواستم یه خبر خیلی مهم که شاید خیلی هاتون منتظرش بودین رو بگم.
کنسرت گروه دارکوب ۲۹.۳۰.۳۱ خرداد و ۱ تیر ساعت ۸ در اریکه ایرانیان برگزار میشه...
خیلی خیلی خوشحالم.....
یه مصاحبه هم براتون مینویسم امیدوارم خوشتون بیاد...
گاهی برای شروع بهتر است چیزی ننویسی و سکوت کنی یا بهتر بگویم سکوتت را بنویسی و آنچه را در ذهنت میگذرد با خود مرور کنی، با این اطمینان که همه آنانی که سکوت تو را میخوانند به همان چیزی فکر کنند که در ذهن تو چرخ میزند و تو به تفاوتها فکر میکنی و ...!
بی انصافی است اگر حامد بهداد را بازیگری از نوع دیگر ندانیم و شاید همین تفاوتهاست که گاهی تو را آنچنان با لحظه لحظه هایش همراه میکند که مرزها معنا می بازند! ریتم تند، نگاه عمیق و بازی های درونی او تو را در حقیقتی فرو میبرد که همچون نبضی در تو میزند، انگار تو را بازی میکند، لحظه های تو را...!
بهداد، در حس پنهان دقایقی را در برابر چشمانت به تصویر میکشد که بی اختیار از شدت غمی که بر دلت سنگینی میکند، چشمانت را تر می کنی و دلت میخواهد بلند بلند جملاتش را تکرار کنی. کلامش بر دلت و بر حس پنهان درونت چنگ می اندازد...و عجب! اگر نام این را هنر نگذاریم...گلایه نه! اما بی مهری تا کی، تا کجا؟!
چندتایی را دیدم.
افت کرده، خیلی افت کرده...هرسال هم میگوییم و کسی ترتیب اثر نمیدهد. در دوره هایی کیفیت جشنواره خیلی بالاتر بود، با فیلمهای فرهنگی تر و هنری تری رو به رو بودیم. جای ارزش های هنری با یک سری ارزش های دیگر عوض شده است.
نمیدانم، واقعا نمیدانم. به نظر من هیچ ضرورتی ندارد فضا برای آدمهای فرهنگی و اساتید تنگ شود. برعکس باید دست آنها را باز بگذارند تا بتوانند کارهای آزمایشگاهی انجام دهند و فضا برای بهتر اندیشیدن و کار و زندگی مهیا شود.
بله، اما از سه تا کار فقط یکی به جشنواره آمد. دایره زنگی، حس پنهان و هرشب تنهایی. "دایره زنگی" که...و "هرشب تنهایی" هم نرسید.
در موردش چه باید بگویم؟ کار کردم، کار کردم و...شما فیلم را دیدید؟
کار کردم و شد. کار کردم و بازتابش را هم دیدیم! نمی دانم دیگر چه بگویم...
من کار میکنم، برایم فرقی نمیکند. من همه نقشها را بازی میکنم و تلاشم بر این است که همه آنها به نقش خوبی تبدیل شوند.
نه خیلی! هر نقشی را به من پیشنهاد بدهند کار میکنم، فقط سعی میکنم سر و شکل خوبی به آن نقش بدهم که کار خوبی از آب دربیاید. این عادت من است و البته شانس هم دارم احتمالا...! من خیلی نقشها را دوست نداشتم مثل همین نقش بهرام در حس پنهان. اول با آن ارتباط برقرار نکردم اما بعد از یکی دو جلسه کار به یکباره متوجه شدم که آ...مثل اینکه اصلا این نقش قسمت من بوده!
چه بگویم؟...در حوزه سینما، هر فعالیتی مثل بازیگری، کارگردانی، نوشتن، تدوین و ...از قضا از آن کارهایی هستند که شما به عنوان مخاطب حرفه ای متوجه میشوید که اینجا بازیگر دست به یک سری عملیات خلاقانه میزند و یا اینجا کارگردان است که فرا و ورای متن حرکت میکند و یا اینکه استخوان بندی فیلم، ار فیلمنامه می آید. همه مخاطب های حرفه ای این مسئله را تشخیص میدهند و متوجه می شوند که بازیگر شخصا، کجا نقش را فراز و نشیب می دهد و کجا حوزه کارگردان است و کچا حوزه تدوینگر و ...
دیدن و نادیده گرفتن. تکرار میکنم، آنهایی که باید می دیدند، دیدند و نادیده گرفتند!
البته حس پنهان به نظر من فیلم خوبی است و هرچه بیشتر میگذرد تازه متوجه میشوم که اثر قابل تاملی است...اول فکر میکردم که شاید فیلم متوسطی باشد، اما الان می بینم نه، فیلم متوسطی نیست و با خودش نکاتی را همراه می آورد که جالب توجه است. وقتی برای بار دوم دیدم، این را متوجه شدم. فیلمهای خیلی ضعیفتری هم وجود داشت که بازیگرش را دیده گرفتند نه نادیده!
نمیدانم، نمیدانم و ترجیح میدهم در مورد این موضوع صحبت نکنم چون یادآوری آن ناراحتم میکند.
تایید؟ نه، پذیرفتم. نپذیرم چه کار کنم؟!
خب به هرحال وقتی در مراسم اختتاحیه همه فریاد میزنند حامد بهداد...پس معلوم است که دیده و انتخاب شدی! حالا یک زمانی مردم انتخاب میکنند، یک زمان داوران و گاهی هم هردو. الان چه اتفاقی افتاده؟ شما چی فکر میکنید؟!
بله!
نمیدانم چطور باید جواب بدهم. ببینید، اگر یک بازیگر معروف نباشد اما استعداد ذاتی بازیگری داشته باشد، خب برای من خیلی بهتر است تا یک هنرپیشه معروف که بازیگر خوبی نباشد. چه نابازیگر و چه بازیگر معروف بهتر است که استعداد داشته باشند. من جلوی خیلی نابازیگرها بازی کردم که بسیار بااستعداد بودند. مثلا در فیلمی به نام"رقص با ماه" کار آقای کاهانی که توقیف هم شد، ما در یک روستا به نام "بار" با چند نفر از اهالی کار میکردیم، پسری بود که ما بهش میگفتیم ژنرال. خیلی بچه ناآرام و شروری هم بود اما آنقدر بااستعداد بود که من گاهی پیشش کم می آوردم. جلوی خیلی از بازیگران و هنرپیشه های معروف هم بازی کردم که از هنر بازیگری به واقع چیزی ندارند و فقط در طالعشان بوده که مشهور بشوند و شدند! در نهایت اینکه هر کسی هنرمندتر است مقابلش بهتر کار میکنی.
بله، قطعا جلوی یک نابازیگر نابلد ضرر میکنی. چون بازیگری یک تبادل حسی، فکری و حرکتی است که فقط در رفتار، دیالوگ و میزانسنها به دست می آید. هزاران پیشنهاد خوب میتوانی از طرف مقابلت بگیری که همه آنها هم به کارت بیاید...هر هزارتا!
شاید، بله. نه! نمیدانم چه بگویم!؟ این حرفها برای من مهم نیست. آدمها اولا از هر هزارتا 999 نفر کلیشه ای فکر میکنند و البته عامیانه! این افراد آدمهای خاص و ویژه ای نیستند. برای این چنین تفکراتی بهتر است بگویم که بله، من خودم را تکرار میکنم. درست است، همان که شما میگویید! وگرنه برای آدمهای خاص و کسانی که دانش این موضوع را دارند، تعریف و اعتقاد دیگری وجود دارد. آدمهای بی دانش و سطحی نه تنها در مورد بازی من، حتی در مورد معدود بازیگران بزرگ تاریخ سینمای ایران مثل خسرو شکیبایی هم همین اعتقاد را دارند و می گویند که خسرو خودش را تکرار میکند. خب برای اینکه همه آن نقشها را خسرو بازی کرده. این تکرار نیست و اصولا نقطه ارزیابی خسرو شکیبایی، این نیست که بگوییم او خودش را تکرار میکند. او کاشف لحظه هاست.یک روز میرسد به داریوش مهرجویی، لحظه های او را کشف میکند. یک روز کارگردان دیگری و کشف لحظه های تازه تر. او هزاران لحظه کشف میکند و به نمایش میکشد. این تداوم هنر خسرو در لحظه لحظه های بازی اوست نه تکرار و تکرار و تکرار!
بله...بله. تکرار اتفاق می افتد. تکرار، حضور من است نه بازی من! من همان آدم هستم! اما با نقشهای متفاوت. آیا به نظر شما روز سوم شبیه حس پنهان است؟ و یا کافه ستاره و بوتیک و یا...؟
بله درست است. این شناسنامه کار من اسنت. مؤلف همه آن نقشها من هستم. این جانی است که من می بخشم. خدا میداند که من معجزه میکنم! تفاوت یعنی چه؟ باور کنید من جادو کردم. دیگر چه کار باید بکنم؟ من جادوگرم! من جادوگر این کارم! چه میگویند؟ تکرار کدام است؟!
بیقراری، از عدم امنیت می آید از عدم اعتماد به نفس!
نخیر، من خودم دارم به شما میگویم عدم اعتماد به نفس! ببینید، برون فکنی من چون صادقانه صورت میگیرد شاید با اعتماد به نفس اشتباه گرفته میشود. این فقط صداقت است نه اعتماد به نفس.
شاید اصلا دلیلش همین باشد. به نظر من نقاط قوت یک هنرمند از نقاط ضعف شخصیتش نشئت میگیرد. گاهی انسان برای اینکه به نتیجه برسد، از نداشته هایش کمک میگیرد.
ترجیح که میدهم. اما میدانید ترجیح با چیست؟ با خوب بودن کار. یک اثر تلویزیونی به یک فیلم سینمایی بد ترجیح دارد. این مهم است که در یک مجموعه و کار خوب قرار بگیری، حالا میخواهد سینما باشد یا تئاتر یا تلویزیون یا رادیو....فقط موضوعی که هست؛ در تقابل تلویزیون و سینما، اتفاقی که می افتد این است که سینما را ضعیف میکنند، تحریم میکنند و ...! البته من بازیگر صرفا سینمایی نیستم. من بازیگر ایران شمول هستم و اگر خدا بخواهد جهانی هم خواهم شد و ربطی هم به یک مکان و پرده چند متر در چند متر ندارم...اما یک تعدادی از سوپراستارها مثل محمدرضا گلزار، بهرام رادان، هدیه تهرانی و یا محمدرضا فروتن و نیکی کریمی باید در سینمای ایران بمانند و درست این است که به تلویزیون نیایند، که تماشاگران به خاطر آنها بروند سینما و فیلم ببینند. این واقعیت است، توهم نیست که بسیاری از مردم فقط به خاطر سوپراستارهایشان به سینما می روند...
به هرحال من دوست دارم به همه جا کانال بزنم و کارم را و هنرم را به همه مردم عرضه کنم. به مردمی که نمیتوانند بروند سینما! بسیاری از مردم در شهرستان ها هستند و امکان رفتن به سینما را ندارند. حیف است واقعا حیف است! فکر کنید اگر خسرو شکیبایی نمی آمد در تلویزیون، مردم ایشان را نمیشناختند حیف نبود!؟ حیف نبود با این صدای زیبا، با آن چشمهای همیشه تر و خیس آشنا نشویم، با آن سکوت و آرامش...نمیشود که فقط ما در پایتخت بشینیم و فیلمها را داغ داغ از خسرو و پرویز پرستویی و ...ببینیم. باید مردمی که به سینما دسترسی ندارند هم از ایشان و هنرشان بهره ببرند. حالا در مورد من هم اینطوری فکر کنید!
قدرش را نمیدانم...
به این خاطر که میزان تشرف من به خودم و شخصیتم، آنقدر بالا نیست. اما میدانم که چون هنرم خدادادی است، خیلی از خودم بیشتر است. امانتی است که به من داده شده و نادیده گرفتن کارم در این جشنواره، درست به همین دلیل آزرده ام کرد. نه به خاطر خودم، به خاطر این امانت. می دانید من نگران آن اتفاقی بودم که روی پرده افتاد و شما دیدید، مردم هم دیدند. من نگران شخص خودم نیستم، اما قرار بر این نبود. قرار بود ما کار فرهنگی و هنری از نوع وفاداری به ساختارهای زیبایی و زیباشناسانه انجام دهیم. بازیگری هنر خاصی نیست! چرا دروغ، خیلی بزرگش نکنیم! و بهتر است آسه برویم و آسه بیاییم...
نمیدانم. بله، شاید به دلیل همین حاشیه ها. شاید به خاطر این زمانه و دوره ای که در آن هستیم. به هرحال بهتر است که خیلی شأن والایی برای خودمان قائل نباشیم. ما هم داریم کار میکنیم، مثل همه انسان هایی که کار میکنند. همین!
نه نه...این از فروتنی و تواضع من نیست، از نگاه واقع بین من به ماجراست. اصلا فکر نکنید که من آدم فروتنی هستم، نخیر. من انسان فروتنی نیستم، چون به کارم هم نمی آید. اما حقیقت گو و راستگو ام و این جز حقیقت نیست!
شعار؟...نه نه...اینها که دارم میگوییم اعتقاد من است. یک حس و باور کاملا درونی. ممکن است برای یک عده جذابیت داشته باشد اما برای من نه.
بازیگری آمد سراغ من و دست از سرم برنداشت! از بچگی...
خیلی، کارگردان خیلی تأثیر میگذارد، چون کل ماجرا از دریچه نگاه او اتفاق می افتد.
هردو حالت اتفاق می افتد و بازیگر وظیفه دارد کارگردان را راضی کند. به هرحال، کار از آن کارگردان است و نظر او شرط. اما خوب، معمولا من با صحبت و گفت و گو نتیجه میگیرم. دلیلش هم این است که یاد نگرفتم بی گفت و گو به عملکرد برسم. وقتی ما بحث میکنیم و موضوع را به چالش میکشیم، ذهنمان روشن میشود. ما گفت و گو می کنیم تا از طریق نقشه روشنتری به هدف برسیم. اصلا واسطه بین فکر و عمل، تحلیل است. شما وقتی در مورد ذهنیت خودت به تحلیل درستی برسی، اجرای خوبی هم خواهی داشت. گاهی پیش می آید که افراد متوجه منظور نمیشوند و یا تحلیل های متفاوتی دارند، با گفت و گو به یک انتخاب درست میرسیم. این صحبتها فقط در راستای بهبود کار است. البته کار آسانی نیست. کارگردان اذیت میشود و خودم بیشتر اذیت میشوم، راستش را بخواهید گاهی انرژی و اعتماد به نفسم را نیز از دست میدهم. اما ارزشش را دارد که در نهایت به یک اثر خوب برسیم، یک اثر هنری مطلوب.
گاهی اوقات نقش نیاز به باورپذیری ندارد، آنقدر باورکردنی و ملموس نوشته شده و آنقدر موقعیت باورپذیر است که بلافاصله در آن جاری می شوی. اما موقعیتهایی هم هستند که بسیار سطحی و دروغینند و تو نمیتوانی با صداقت به سراغشان بروی. صداقت یک موج لطیف است، یک گاز پراکنده، یک احساس...و احساس یک موج، یک سیگنال و یک نشانه است. وقتی در موقعیت اشتباه و دروغین قرار میگیری، نمیتوانی به درستی خودت را تخلیه کنی و شکست میخوری. اما وقتی در یک شرایط درست و همسو، خودت را رها میکنی، به سرعت به مقصد میرسی، مقصدی که مطلوب همه ماست. بد ظاهر شدن در یک کار، همیشه دلیل بر بد بودن بازیگر نیست، گاهی به خاطر موقعیت نامناسبی است که بازیگر در آن قرار میگیرد، مثل کارهای سفارشی!
نه نه...امکان ندارد، این اتفاق برای کسی می افتد که هنرمند نیست وگرنه گاهی کار خوب پیشنهاد میشود و گاهی بد، به همین سادگی!
بله، اگر منظورتان این است که مرا وارد بحث مالی کنید، بله! بخش مالی قضیه هم مهم است. برای همه مهم است. اصلا باید از بحث مالی شروع کنیم. شما باید به عنوان یک انسان زنده باشی و نان خورده باشی تا بتوانی کار کنی. گاهی اوقات کار خوب است و گاهی بد. اما نکته اینجاست که هرجا هستی و هرکاری میکنی، بهترین کارت را ارائه بدهی و دریغ نکنی. همیشه این امکان وجود ندارد که در جایگاه خوبی قرار بگیری اما هرجا که بودی باید بهترین باشی و عالیترین بازیت را به نمایش بگذاری. من این کار را میکنم. البته به هرحال کار ضعیف روی من هم تأثیر میگذارد اما...
جریان برعکس است و اثر من در آن نقش باقی می ماند! من به آن نقش جان میدهم، به خودی خود چیزی نیست. من بهرام حس پنهان را ساختم، من فؤاد را ساختم، من ساختمش، چیزی نبود، طراحش من هستم...من آن نقش را نقش میزنم! اینها با تمام توانایی های من ساخته میشوند، پس چه تأثیری میتوانند رو من داشته باشند؟ اصلا!
نمیدانم. میروم جلو، میروم، اما منتظر یک اتفاقم، واقعا دلم میخواهد که حادث شود. میروم جلو تا ببینم چه پیش می آید، به کجا میرسیم، یک کاری میکنیم، یک حرکتی انجام میدهیم، یک طوری می شود و آن وقت، با توجه به داشته هایمان عکس العمل درست نشان میدهیم. حقیقت این است که من قابلیتهای خودم را فراتر از اینها میبینم، اما بستر تجلی این کیفیت متفاوت است. صریح بگویم، من خودم را در حد و اندازه های جهانی میبینم و اگر پیش آید که...
خیلی خیلی...یکی بازیگر به عنوان کسی که برای که برای مردم کار میکند، در جهت بالا بردن سطح سلیقه جامعه، انتقال فرهنگ ئ ارزشها به شکل یک کاتالیزور، باید خیلی بداند، خیلی بداند.
با گفتگوی بسیار با اهالی فکر و هنر، همکارانم، مطالعه کتاب، دیدن فیلم و درکنار مردم بودن. پدرم، مادرم، دوستانم و در یک کلمه، زندگی میکنم!
فرهنگ انسانی مهم است. فرهنگ غرب و شرق و ایرانی، همه درست. اما فرهنگ انسانی مهم است که در هرجای دنیا به شما، آن امنیت و آرامش ذهنی رو روحی را بدهد.
ببینید الگو داشتم، اما هیچوقت نتوانستم از آنها و بازیشان گرته برداری کنم، البته گرته برداری از نوع هنرمندانه نه سطحی. ولی بازیگران خوبی را نگاه کردم و لذت بردم.
در مورد "زخم های رویا" نمیتوانم صحبتی بکنم، چون هنوز تمام نشده است. کار کنیم، تمام شود بعد جمع بندی میکنیم و نتیجه کار...اما" یک مشت پر عقاب" یک سریال تاریخی است، تاریخ معاصر. استخوان بندی خوبی دارد و کار درجه یکی است. در همه بخشها؛ کارگردانی، طراحی صحنه و لباس، بازیگری و فیلمبرداری و ...درحقیقت کیفیت یک کار سینمایی را دارد اما در شانزده قسمت. یک کار پرپلان با دکوپاژ عالی.
بله کارهای تاریخی بزرگ، مثل کوروش، لطفعلی خان زند، نادر، صلاح الدین ایوبی و...
نه نه ادامه بدهید...
بله، البته به وقتش. گفت و گو هم زمان خاص خودش را می طلبد، البته اگر قرار بر تأثیرگذاری باشد وگرنه تأثیر خودش را از دست میدهد.
راهیست راه عشق که هیچش کناره نیست/آنجا جز آن که جان بسپارند چاره نیست
هرگه که دل به عشق دهی خوش دمی بود/در کارخیر حاجت هیچ استخاره نیست
امروز(دوم خرداد) فیلم روز سوم از شبکه یک و ساعت ۱۰ پخش میشه...یادتون نره ببینید...!
